Blanken hebben een dure huid!
19 april 2000 31 maart 2000 Zoals jullie misschien wel zullen weten zijn mijn ouders en Bjorn, mijn broer hier op vakantie geweest. Nou wij hebben een geweldige tijd gehad hoor. Het was de eerste keer dat wij met de gehele familie op vakantie zijn geweest. Daarnaast waren mijn ouders en Bjorn nog nooit in Afrika geweest. Hun aankomst was gelijk al een feest. Het toestel had drie uur vertraging wegens een kapot toilet. Ik wist natuurlijk van niks en stond keurig op tijd op het vliegveld te wachten. Nu moeten jullie weten dat het vliegveld van Dar nu niet echt het Rembrandplein is. Met andere woorden er is echt geen zak te beleven. Het is niet eens mogelijk een pilsje te drinken. Maar goed uiteindelijk zijn ze toch aangekomen en terug in de Jasper en Karen Residence was het gelijk pakjesavond. De opbrengst was; 2 kilo kaas, 1 pond gemengde drop, 20 rollen Top drop, 4 pakjes muntdrop, 1 zak Engelse drop, 1 zak borrelnoten, 5 zakken chips, 2 pakken stroopwafels, 1 container Haribo en 5 pakken koffie. Ik zal nog wel wat vergeten zijn maar de vangst is niet slecht toch! Na hun aankomst hebben wij eerst een paar dagen in Dar doorgebracht. Eerst met de dala dala* wat rond gereden, de uni bezocht en daarna de stad in. Een vriend van mij had aangeboden ons rond te rijden met zijn auto, zodat wij ook op plekken konden komen waar de dala dala's niet komen. Het was goed te merken dat mijn ouders en Bjorn toch wel onder de indruk waren van alles wat zij te zien kregen. In het begin was ik dan ook bang dat deze trip niet helemaal zou worden wat zij er van verwachten. Ik was echter voor niks ongerust want al snel hadden zij het uitstekend naar hun zin. Naar een paar dagen in Dar zijn wij naar Arusha vetrokken voor een safari naar de Serengeti en de Ngorongoro krater. Ik zal jullie niet vermoeien met wat wij daar allemaal gezien hebben. Jullie hebben waarschijnlijk al genoeg gehoord van anderen en zo niet kom dan zelf eens langs om het te zien. Wat ik wel kwijt wil is dat wij een prachtige volledige regenboog in de krater gezien hebben, dit was werkelijk prachtig! Na Arusha en een paar dagen relaxen op Zanzibar was het tijd voor hen om naar huis te vliegen. Ik een taxi geregeld en de chauffeur was reuze gezellig. Hij vond het geweldig dat mijn familie langs was gekomen en toen ik hem niet langer wilde laten wachten op het vliegveld zij hij dat het hem niks uitmaakte. Ik nam afscheid van mijn familie en dat is belangrijker zei hij. Op de terugweg nodigde hij mij uit om naar zijn kerk te komen, waarvoor ik natuurlijk beleefd bedankte. Toen ik uitstapte zei hij dat god met mij was. Nou wat wil je nog meer. Deze avond kwam ik hem ook weer tegen. Jasper, Karen en Joost waren uitgenodigd om een hapje te gaan eten en de meiden zijn naar Zanzibar dus ik ben alleen een pizza gaan eten. Toen ik de poort uitstapte stopte er gelijk een taxi voor mijn neus. Het bleek dezelfde chauffeur te zijn. Hij vraag waar ik naar toe wilde en zei dat hij mij free of charge naar de pizzeria wilde brengen. Ik had alle tijd dus ik zei dat ik wel een dala dala zou nemen. Dit was ook goed en hij zei dat god mij zou zegenen. Zeg ik stop met schrijven want ik heb geen materiaal meer. Morgen moet ik trouwens naar een Pie en Tie party en volgens de uitnodiging moet iedereen maar een eigen invulling geven aan het thema. Ik heb nog geen flauw idee, maar daar kan ik nog een nachtje over slapen. Letten jullie ook even op het nieuwe citaat. Het is afkomstig van de gids die wij tijdens de safari hadden. Groetjes van Lulu en tot ziens! 4 maart 2000 Vandaag heb ik mij uitgeleefd als binnenhuis architect. Karen heeft uit de inboedel van een leaving expat* een tafellaken met bijpassende servetten gekocht. Het motief is wel aardig dus leek het ons wel leuk om het laken aan de wand te hangen in plaats van op tafel te leggen. Verder vond ik het hoog tijd dat er wat planten in huis kwamen. Ik vanmorgen shoppen voor planten, maar wat die planten verkopers niet lijken te begrijpen is dat het bijna onmogelijk is om met een palm van 1,50 meter een dala dala* te nemen. Uiteindelijk toch wat kleine plantjes gekocht en nu maar hopen dat deze het binnen willen doen. Over dala dala's gesproken. Ik stapte in een dala dala een stukje bij ons huis vandaan en de bestuurder vroeg mij of ik in het huis woon met het Coca Cola sign voor de deur. Hij vondt het sign wel erg leuk. Na wat gekletst te hebben over Tanzaniaanse koetjes en kalfjes mocht ik van hem niet betalen voor de trip. Toen de dala dala boy mijn geld aangenomen had gebaarde de bestuurder naar de dala dala boy dat deze de 100 Tsh* terug moest geven. Ik was zijn vriend en vrienden vraag je niet om geld zei hij. Raar toch dat je in een huis woont waarvan de maandhuur meer is dan een gemiddeld jaarsalaris en op safari gaat voor een paar honderd dollar, maar als je dan in een dala dala stapt de bestuurder je niet toe staat 25 cent te betalen voor de trip. Komende week vertrekken Patricia en Marjolein weer. Althans als ze 70$ voor een nieuw ticket betalen! Het blijkt bij de KLM heel gewoon te zijn als hun personeel een fout maakt dat de klant daarvoor moet opdraaien. Maar jullie zullen daar wel meer over horen van Patricia en Marjolein. Ik vind het best wel jammer dat zij vetrekken. Het is erg gezellig om hen in huis te hebben, maar ja aan alle goede dingen komt een eind. Zeg tot de volgende keer, ik ga nu wat rommelen in de keuken in de hoop wat lekkers op tafel te kunnen zetten. Doei! 23 februari 2000 Jasper heeft mij gevraagd of ik ook een citaat op deze site wil zetten. Ik heb nog geen toepasselijk citaat kunnen vinden dus jullie zullen daar nog even op moeten wachten. Tot de volgende keer. Groetjes van Lulu. 16 februari 2000 Hier ben ik gestart met de opleiding bedrijfseconomie en dat brengt ons bij het heden en de link naar Tanzania en niet te vergeten Jasper en Karen. De TU Delft heeft hier op de Universiteit van Dar es Salaam een project opgezet wat de naam INFOPOL draagt. Onderdeel van dit project is de realisatie van een computer centrum (UCC) dat ondersteuning biedt aan de universiteit. Zoals iedere organisatie heeft ook het UCC een gedegen administratie nodig om te kunnen functioneren en dat is waar ik in the picture kom. Ik ben de vijfde student van de HEAO Breda die in Tanzania zijn\haar afstudeerperiode doorloopt en ik moet zeggen tot nu toe met groot plezier. Het gebeurt niet elke dag dat je af mag studeren op een plek waar de weekend tripjes een paar dagen naar Zanzibar zijn in plaats van naar de heuvels van Limburg. In eerste instantie zou ik hier voor een periode van zes maanden blijven maar dat zijn er inmiddels acht en een half geworden. Jasper heb ik voor het eerste ontmoet op het UCC. Mijn eerste indruk van hem was eerlijk gezegd niet positief. Ik zag hem voor het eerst toen hij op de campus liep. Ik kende hem helemaal niet. Een van mijn minpuntjes is dat ik altijd gelijk een opinie over iemand heb, zo ook over Jasper. Hij had op dat moment een korte broek aan en leek meer op een toerist dan op iemand die op de universiteit zou gaan werken. Achteraf viel het gelukkig allemaal reuze mee. Wij hebben het uitstekend naar ons zin en het is reuze handig om je eigen persoonlijke computerhelpdesk te hebben. Na verloop van tijd werd ik door Jasper en Karen gevraagt of ik bij hen wilde intrekken. Dit leek mij wel wat en na al die maanden in een klein stoffig kamertje op de universiteits campus (UCLAS) te hebben gewoond is het dan ook heerlijk om thuis te komen in een ruim huis met als belangrijkste feature een keuken. Eindelijk kan ik weer eens fatsoenlijk in wat potten en pannen roeren. Op dit moment zit ik aan tafel in de woonkamer en probeer ik een einde te breien aan dit verhaal. Ik heb Jasper en Karen al gewaarschuwd, dat als het aantal hits van hun site als gevolg van dit verhaal daalt de schrijver niet aansprakelijk gesteld kan worden voor eventuele gevolgen. Zeg de volgende keer meer. Groetjes van Ludwig. Nog even een reactie op Karens verhaaltje; Liften mag dan wel sneller gaan, dit wil nog niet zeggen dat de kans dat je heel aankomt op de plaats van bestemming ook groter is. Afgelopen zaterdag kreeg ik een lift vlak voor de deur van ons huis. Nog geen kilometer verder lag de pick-up waar ik in zat in een greppel. Ik heb het overleefd en natuurlijk werd dit bericht in de Jasper en Karen Residence met grote hilariteit ontvangen. |
 Paginas
Fotoboek
Gastschrijvers
Archief
|