|
Joost in Tanzania
Het probleem hier in Tanzania is dat mensen niet vooruit kijken. Dat hoeft ook niet, want het is hier het hele jaar warm en als je hier honger hebt pluk je een vrucht uit een boom...
-- Mr. Kimbwereza
22 mei 2000
Zo, nog één dag te gaan! Morgen avond om 23.25 uur lokale tijd vertrekt KLM vlucht 569 richting Amsterdam.
Ik heb de afgelopen twee weken voornamelijk mijn opdrachten bij het UCC afgerond en ik heb vorige week vrijdag een workshop gehouden bij Exact Software Tanzania. Op het UCC zijn de enquette en de advertentie redelijk gelukt. Op mijn enquette heeft maar liefst 10% van de aangemailde mensen gereageerd. Niet al te veel, maar toch al wat leuke resultaten. Hopelijk zet het UCC de enquette nu telefonisch voort om een hoger percentage antwoorden te krijgen. Dat is vooral belangrijk om het adressen bestand eens op te schonen. Verder heb ik een aantal advertenties ontworpen en een klein plan voor een advertentie campagne opgesteld. Ik had vanochtend een afspraak met de directeur van het UCC om dit allemaal door te spreken, maar vanwegen een congres vorige week had niemand tijd gehad om naar mijn werk te kijken. Het bleef dus bij een algemeen gesprekje.
Bij Exact heb ik vorige week een hele leuke workshop gehad. Het was voor het eerst dat ik überhaupt een workshop georganiseerd heb. Het was erg geslaagd. Voor de vijf ontwikkelaars van het administratie pakket dat Exact maakt heb ik een "User Interface Design" workshop gegeven. Het belangrijkste doel was om aan de hand van voorbeelden uit de eigen software de ontwikkelaars het een en ander bij te brengen over UI Design. De mensen waren erg enthousiast, hoewel dat hier soms wat moeilijk te merken is. De meesten zijn namelijk nogal verlegen. Als ik ze dus een directe vraag stelde, begonnen ze alleen maar te giegelen... Uiteindelijk kwamen de meesten wel los en werd het toch nog een vrij interactief gebeuren. Zeker toen ik 's middags de eigen schermen ging behandelen had iedereen vrij duidelijke meningen.
Die zelfde (vrijdag) avond in de stad naar een modeshow geweest van Tanzaniaanse mode ontwerpers. De happening was georganiseerd in het Sheraton hotel. De entree was niet echt weinig, maar na binnenkomst kwamen we erachter dat ze gratis bier serveerden. Werd het toch nog gezellig...
Ook de modeshow was geweldig. Zo'n 7 ontwerpers toonden hun kleding. Een aantal van hen had minder leuke creaties (eentje had eigenlijk de westerse mode van een paar jaar geleden gekopieerd), maar de anderen hadden goed eigen werk. De kleding had vaak nog een duidelijke link naar de Afrikaanse cultuur, wat het wel bijzonder maakte. Na afloop konden we een lift krijgen van de staff bus van het Sheraton. Die bracht alle aanwezigen naar huis, en dan wel naar de voordeur. Leuk voor ons om te zien in wat voor een soort huizen ze wonen. De bus reed toevallig precies langs onze deur. Erg handig. We hadden al bedacht dat wanneer je rond een uur of elf vanuit de stad naar huis moet je naar het Sheraton moet gaan, want rond die tijd rijden er geen dala's* meer.
Dit weekeinde was ons huisfeest. Het was een feestje ter ere van Karen d'r verjaardag vorige week, een afscheidsfeestje voor Ludwig en mij en een house warming party. We konden ons niet meer herinneren hoeveel mensen waren uitgenodig. We hadden 's middags dus geen idee of het super druk zou worden of dat er niemand zou komen. Gelukkig was het gewoon gezellig druk. De grap was vooral dat in het begin van de avond (vanaf een uurtje of zeven) alle Tanzaniaanse gasten kwamen. Die gingen vervolgens rond een uur of negen, tien weer naar huis waarna de blanke gasten kwamen. Het probleem voor de meeste Tanzanianen is vervoer en het gevoel van onveiligheid 's nachts. De meeste durven in het donker niet over straat, zelfs onze nacht askari* niet!
Maar goed, het was wel heel erg gezellig. Uiteindelijk ging het feestje zelfs nog over van een tuin-zit-feestje naar een heus dans-feestje! We hadden alleen het drank verbruik wat verkeerd ingeschat en we zitten nu dus nog met een gigantische hoeveelheid bier en soda (sorry, frisdrank).
Gisteren als "chill-out" naar het strand geweest. Via via had Jasper een Duitse man (telefonisch) ontmoet en hij had ons uitgenodigd om zondag met zijn boot naar een eilandje te gaan. Die man bleek aan de oceaan te wonen en hij heeft een zodiak (zo'n rubber speed bootje) waarmee hij regelmatig het water oversteekt naar een eilandje voor de kust. Samen met zijn buurman die zo'n zelfde boot heeft hebben we de oversteek gewaagd. Zeiknat kwamen we aan. Daarna gezwomen, gelunched en gezond. Aan het eind van de middag weer terug en nog natter bij de man thuis aangekomen. Het waren echt hele gezellige mensen en we hebben uiteindelijk gezamenlijk gekookt en geborreld. Pas rond elf uur waren we dan ook weer thuis.
Wel, de laatste dag. Ik heb een beetje mixed feelings over het terug gaan. Het is voor mij duidelijk dat ik hier op dit moment toch niet zoveel te zoeken heb, dus wat dat betreft is het een mooi moment om weer eens richting Nederland te vertrekken. Anderzijds is het hier erg mooi en leuk. Het verbaast me ook hoe snel je andere leuke mensen tegen komt, zoals die duitsers met wie we naar het eiland zijn gegaan. Ik denk dat iedereen hier gewend is aan dit soort "vluchtige" contacten. Het is hier dan ook een komen en gaan van expats*... Aan de andere kant vind ik dat ook wel wat benauwend: je ziet continu dezelfde mensen. De westerse gemeenschap is echt heel erg klein. Ik zou niet weten hoe ik dat zou vinden als ik hier voor een half jaar of langer zat.
Nog te vroeg voor een echte evaluatie. Bel me over een week of wat maar eens...
4 mei 2000
Het is erg druk bij ons in huis. De ouders van Karen en die van Welmoed zijn hier op bezoek. Verder is ook Gert hier (een oud collega van Jasper) en Jan Willem (het vriendje van Jessica). Twaalf man in totaal... Op dit moment is het rustig, want iedereen behalve ikzelf, Ludwig en Karen zit in Arusha beestjes te kijken. Vanavond komt het gros weer terug.
Afgelopen vrijdag was het Koninginnedag in Dar. Een grootse receptie in de residentie van de Nederlandse ambassadeur. Daarna een feestje georganiseerd door de NVT. Karen en ik kwamen wat laat op de receptie omdat wij eerst Kiswahili les hadden. Daardoor jammer genoeg de toespraak van Sjoerd (onze ambassadeur) gemist evenals het Tanzaniaanse en Nederlandse volkslied. De receptie zelf was wel leuk. Een hoop kouwe kak, maar de drank was gratis en de hapjes ook (haring, bitterballen, kaas, etc.). Er liepen trouwens ook leuke mensen rond hoor... Op de achtergrond speelde een uit Nederland overgevolgen jazz quintet. Het feestje daarna was naar mijn mening wat weinig bezocht maar wel super gezellig. Ook hier broodjes kaas (blijkbaar het toonbeeld van Nederland). Verder Marco Borsato, Rene Froger en ander Nederlands talent om op te dansen. Bijna ons hele huis had zich uitgedost in Oranje kanga's* om het feest compleet te maken.
De volgende dag moesten ik, Jasper en Karen, haar ouders en Gert vroeg uit de veren voor een lang weekeinde wandelen in Lushoto. Lushoto is een stadje in het noordoosten van Tanzania. Het ligt vrij hoog in het Usambara gebergte. Mooi om te wandelen en lekker koel voor de vader van Karen. De busreis was in twee delen. Eerst met een grote bus vanuit Dar naar Mombo, een stadje aan de Dar - Arusha weg. Vanuit Mombo met een minibus de bergen in naar Lushoto.
Ook in Lushoto doen ze aan cultureel tourisme en we werden bij de bushalte al opgevangen door een officiële gids. Karen en Jasper wisten van vrienden dat er in Lushoto Montessori zussen zijn die kaas maken. Dat was dan ook ons eerste reisdoel nadat we onze tassen in een hotel hadden achtergelaten. Volgens onze gids was het een kwartier lopen, maar na een half uur hebben we toch maar een lift genomen. Ze hadden wel kaas daar evenals bananenwijn en marmelade. Met twee kilo kaas terug naar het hotel. We hoefden ook geen avondeten: alleen wat droog brood. Ze hebben bij de zussen erg leuke "pepertjes" kaas: kaas met stukjes rode peper erin. Erg lekker. 's Avonds kon je wel merken dat je hoog in de bergen zat. Het was best koud.
De volgende ochtend hadden we afgesproken met de gids om naar het viewpoint te lopen. Vanaf dit punt heb je prachtig uitzicht op de Masai vlakte en kun je, als het helder is, de Kilimanjaro zien. Het had de hele nacht al geregend, maar er zat jammer genoeg nog meer in de lucht. Bij vertrek uit Lushoto regende het licht, maar na een half uur begon het echt te stort regenen.  Gelukkig liepen we net langs een theehuis en daar hebben we geschuild. Na zo'n half uur begonnen we ons toch een beetje te vervelen. Toen is Arie (de vader van Karen) maar gaan dammen met de eigenaar. Nu was hij al damkampioen van Pangani (daar moet Karen nog over schrijven geloof ik) en nu is hij het ook van Lushoto.
Op een gegeven moment (na zo'n 1½ uur) waren we het allemaal zat om op de regen te moeten wachten. Gelukkig begon het ook te minderen en onze gids had voor ons bananenboom bladeren afgesneden om als paraplu te gebruiken. Na een behoorlijke wandeling bergje op bergje af waren we uiteindelijk bij het viewpoint. Dat is daar wel echt heel erg mooi. Gelukkig waren de wolken een beetje open gebroken. De Kilimanjaro hebben we niet gezien maar we hadden wel een prachtig uitzicht op de Masai vlakte. Ik ben zelf vijf jaar geleden ook al in Lushoto geweest en ik kon vanaf dit viewpoint het vorige zien.
Vlak naast het viewpoint was een camping. Op de camping was ook de "praktijk" van een traditionele doktor. We hebben met behulp van de camping baas nog even met hem gepraat. Ik wil zelf eigenlijk altijd nog een keertje bij zo'n man langs om mij te laten diagnoseren. Een aantal van ons waren het zat op die rots punt, dus zijn we doorgelopen naar onze lunch. En wat voor een lunch dat was! Een Duitser heeft daar een boerderij en hij maakt daar (ook al) kaas, boter, sap en nog meer. We kregen daar dus een lunch voor geschoteld met echt zwaar bruin brood, gewone kaas, roomkaas, verschillende soorten jam en sap. Super!
Terug in het hotel, behoorlijk doorweekt, avond gegeten. Nu hoort het hier in Tanzania warm te zijn maar iedereen had het 's avonds koud. Karen heeft zelfs met drie dekens geslapen! Dat vond ik ook wel een beetje overdreven. Twee lakens en een deken was wel echt nodig... De volgende ochtend (een maandag) moesten Jasper, Gert, Arie en Alie vroeg op om naar Arusha te gaan. Karen en ik gingen, gelukkig twee uurtjes later, terug naar Dar om de volgende dag weer te werken.
volgend stukje
16 april 2000
Had ik het toch bijna echt druk gekregen hier! Afgelopen maandag reageerden twee bedrijven positief op mijn voorstellen. Het ene bedrijf is een computerwinkel die een e-commerce site op wil zetten. Het ander bedrijf is Exact software. Dat is niet de Nederlandse Exact, maar een Tanzaniaanse evenknie geleid door een Nederlander. Exact (tz) maakt trouwens ook boekhoud software. 'Klinkt goed!' zou je zeggen? Dat is ook zo, maar ik kwam erachter dat ik gewoon niet genoeg tijd meer heb in Tanzania om al die opdrachten te doen zonder dag en nacht te moeten werken.
Ik heb uiteindelijk voor de Exact opdracht gekozen en ik heb zojuist een definitieve offerte geschreven. Ze willen graag een workshop voor haar programmeurs over User Interface Design. Totaal 5 dagen werk. Verder is Exact ook geïnteresseerd in 'Stylesheets' voor hun applicaties. Dat houd in dat ik voor elk mogelijk scherm (een scherm met tabbladen, een waarschuwings venster, een scherm met een lijst) vastleg hoe de opbouw van het scherm moet zijn. OK-knop rechts onder, links onder plek voor helptekst, etc. Leuk werk.
Ik voelde me wel wat schuldig dat ik die andere opdracht af moest zeggen. Ik had het contact via Michael gekregen en hij heeft echt veel tijd in mijn 'marketing' gestoken. Dat was achteraf (gelukkig) niet nodig. Wel kwam Michael afgelopen vrijdag met nog 2 namen op de proppen. Ik heb hem gezegd dat ik nu echt vol zit. Ik wil tenslotte ook nog wat vrijetijd overhouden!
Over vrije tijd gesproken. Veel films gezien de laatste tijd. Afgelopen maandag naar 'Starwars episode 1' geweest. Ik had hem zelf al in Nederland gezien. Woensdag 'The sixth sense' gezien. Die kende ik nog niet en ik vond 'm echt heel erg prachtig! Na afloop van de film samen met Stefan nog naar een bar geweest. Stefan is een vriend van Karen en Jasper. De bar was vol met Tanzaniaanse vrouwen die een rijke man proberen te scoren. Als blanke betekend dat dus dat je meer dan voldoende aandacht krijgt. 'Oh, you are tall! Do you play basketball?' was zo ongeveer het enige wat uit de mond van de meeste dames kwam. Ik denk niet dat dit mijn stamkroeg gaat worden. Vrijdag gaan dansen in een locale tent. Dat was leuk. Vrij veel afrikaanse muziek afgewisseld met Enrico Iglesias en The Venga Boys. Wat wil je nog meer! Het fijne aan hier gaan dansen is ook dat je (bijna) niet moe wordt. Iedereen staat alleen maar een beetje met z'n heupen of z'n armen te wiebelen. Dat ziet er bij de meeste mensen supercool uit en je wordt er dus niet moe van. Twee voordelen in een klap.
Gisteren was er door de Nederlandse Vereniging Tanzania een paasknutsel ochtend georganiseerd voor kinderen van alle leeftijden.  Wij hadden ons dus allemaal ingeschreven. Het hele festijn werd in het huis van Jasper's collega Jan Willem gehouden. Die wonen in een prachtig huis in de wijk naast die van Jasper en Karen. Omdat wij ook wel een beetje geacht werden de kinderen te assisteren gingen wij wat vroeger. Jan Willem had het hele internet afgezocht naar paasknutselopdrachten en had er waarempel nog een hele hoop gevonden ook (voor de geïnteresseerden). Jammer genoeg kwamen er uiteindelijk maar 11 knutsel kinderen. Omdat er ongeveer 8 begeleiders waren hadden we dus uiteindelijk toch voldoende tijd om zelf te knutselen. Ons huis staat nu ook vol met de meest prachtige paas knutsels (zie foto).
volgend stukje
6 april 2000
Zo, maandag en dinsdag dus mijn eerste twee werkdagen gehad op het UCC. Dinsdag in de namiddag ook nog genetwerkt om misschien wat website opdrachten te krijgen. De afgelopen twee nodig gehad om bij te komen... Op het UCC voornamelijk gelezen wat mensen voor mij reeds over marketing, de markt en de producten van het UCC geschreven hebben. Voor mij is de 'externe' markt (niet de universiteit) het belangrijkst, maar die is net niet onderzocht. Verder heb ik me tegen de structuur van de nieuwe UCC site aan bemoeid. Ook een brainstorm over de vormgeving gedaan met de ontwerpster van de site, maar die was daar niet zo aan gewend. Ik was dus eigenlijk de enige die aan het brainstormen was. Maar eens kijken of ik haar daar nog iets over bij kan brengen.
Verder heb ik dinsdag ook het uitvoeren van een enquette onder de huidige UCC klanten op m'n bord geschoven gekregen. Ik moet m'n eigen contract nog schrijven, maar ik denk de komende twee maanden hier wel (parttime) mee bezig te zijn. Sterker nog: ik hoop dat ik wat hulp krijg want anders krijg ik die 500 mensen natuurlijk nooit aan de telefoon !
Het hele freelance website gebeuren kan denk ik nog wel wat weken op zich laten wachten. Dinsdag avond samen met Michael, mijn voormalig stagebegeleider (en die van Karen trouwens), een persoon ontmoet die misschien wel een site wilde. Morgen heb ik weer een aantal afspraken met hem, maar ik denk dat dat allemaal nog wel wat meer tijd nodig heeft. Niet dat ik zo'n haast heb. Ik hoop alleen dat ik niet opeens zo half mei 3 opdrachten te verwerken krijg voor de laatste 2 weken.
volgend stukje
5 april 2000
Zo, m'n eerste twee werkdagen zitten erop en ik was gelijk helemaal op gisteravond.
volgend stukje
30 maart 2000
Ik heb een baan! Nog niet helemaal officieel, maar toch. Maandag begin ik voor twee dagen in de week als marketing deskundige bij het werk van Jasper (University Computing Centre). Deze afdeling van de universiteit wil zich als commercieel bedrijf richten op de Internet markt. Het bied dan ook een heel aantal diensten als Internet Service Provider. Het probleem is alleen dat niemand in Tanzania dat weet. Daar ga ik dus verandering in brengen. De afspraak is dat ik heel april voor UCC werk en dat ik aan het eind van die maand in ieder geval een advertentie geplaatst heb in een of meerdere kranten. Verder verwacht ik me bezig te gaan houden met de homepage van UCC en met het coördineeren van alle andere extern gerichte activiteiten. Ik krijg hier in lokaal salaris uitbetaald. Dat is niet zo veel. Ik krijg dan ook de hoogste schaal fulltime uitbetaald voor die twee dagen per week. Het stomme is, er van afgezien dat het natuurlijk een beetje oneerlijk is, dat ik aan dat geld waarschijnlijk nog te kort kom (geen geld sturen hoor, ik heb genoeg). Hoe komen die Tanzanianen dan in gods naam rond?
Ik hoop in de loop van deze week verder nog wat contacten te leggen om de andere dagen van de week (betaald) te kunnen vullen.
volgend stukje
27 maart 2000
Na twee weken vakantie weer terug in Dar es Salaam. Michael is afgelopen zaterdagavond weer op het vliegtuig naar huis gestapt en ik heb vandaag mijn eerste sollicitatie gesprek gehad. Jasper is op de universiteit hier namelijk bezig met wat internet projecten. Eén van de dingen die de universiteit hier doet is internet toegang aanbieden (net zoals xs4all ook doet). Het was hiermee de eerste maar nu wel de kleinste. Hoog tijd voor wat marketing activiteiten dus en dat ga ik misschien doen. Het was in ieder geval een goed gesprek dat ik gehad heb met het hoofd van de financiële afdeling. Woensdag hoor ik meer. Ondertussen probeer ik ook wat contacten van Jasper en Karen te bereiken die al eens aangegeven hadden een website nodig te hebben. Ik ben benieuwd. Ik heb er in ieder geval goed zin in om hier twee maandjes te gaan werken.
volgend stukje
Het verleden...
Zo, de maand vakantie zit erop. Samen met Michael een klein rondje Tanzania gemaakt. We begonnen rond 27 februari samen met Marjolein en Patricia met een bezoek aan Mikumi national park. Dit park ligt vlak bij Dar es Salaam, ver weg van het commerciële safari gebeuren. We hadden dus zelf een auto met chauffeur gehuurd. 's Ochtens vroeg op pad richting het park. Zo'n 4 uur rijden. Na aankomst gelunched en zo rond een uur of vier het park in. De grap is dat je per 24 uur intreegeld moet betalen. Aangezien het aan het eind van de middag en 's ochtends vroeg het beste beesten kijken is, kom je precies met één keer betalen toe! Goed, wij dus aan het eind van de middag op weg. Olifanten, wat hertebeesten en (dat was echt geweldig) buffels in een modderbad. Verder nog nijlpaarden, krokodillen en een grote hagedis gezien.
Na het avondeten (we waren ondertussen het park al weer uit) bleek de auto een lekke band te hebben. Dat was dus de eerste van drie lekke banden in twee dagen!
De andere twee kregen we de volgende ochtend voordat we het park in reden. Het was ondertussen ook wat gaan regenen. Nu moet ik even kwijt dat onze chauffeur naast niet erg spraakzaam ook eigenlijk niet zo'n goede chauffeur was. In combinatie met regen betekend dat dus: glibberen op de weg om uiteindelijk vast te komen zitten.
Gelukkig kwam er net een grote shovel aanrijden die ons gered heeft. Er was namelijk een leeuwenfamillie gespot! De rest van de dag eigenlijk niks speciaals meer gezien en iets voor het middaguur de terugreis naar Dar begonnen.
De volgende dag (donderdag) naar Zanzibar vertrokken. Eén nacht in 'stonetown' doorgebracht. Dat is de oude stad van het eiland. Daarna doorgereisd naar het noorden van het eiland: het tropisch paradijs. Stel je een Bounty reklame voor met mijzelf daarin geplakt en je hoeft de foto's niet te zien. Karen en Jasper kwamen later (na een enorme zoektocht omdat wij in een ander hotel zaten dan afgesproken). Gezwommen, gesnorkeld en gehangen.
Na een paar dagen en ondertussen weer terug in Stonetown heel erg lekker gegeten op de foodmarket. Dit is een parkje aan het water waar elke avond een visbarbeque wordt 'georganiseerd'. Het leuke is wel dat hier niet alleen touristen op af komen. Dat is een hele opluchting omdat zo ongeveer het hele eiland van het toerisme leeft en je dus geen stap kunt zetten zonder de meest fantastische aanbiedingen te krijgen. Op de laatste dag nog een 'spicetour' gedaan. Je rijd dan in een busje over het eiland met een gids die je de verschillende vruchten en kruiden die op het eiland groeien laat zien en proeven. Niet lang na terugkomst in Dar vlogen Marjolein en Patricia terug naar Nederland en zijn Mike en ik samen verder gereisd.
Ons eerste reisdoel was Mwanza: het Victoria meer. Vanuit Dar in 36 uur met de trein dwars door het hele land heen. Mooie plaatjes van het land, leuke mensen in de trein en bij elke stop verkopers aan het raam. Mwanza zelf is een behoorlijke stad aan het Victoria meer. Er leven daar nogal wat mensen van de visvangst. We hebben ook samen met een jongen die daar woont de visverwerking en -markt bezocht. Vlak voor de stad ligt een klein eiland in het meer dat een nationaal park is. Het stelt eigenlijk helemaal niks voor, maar het boottochtje was leuk en vanaf het eiland heb je een mooier zicht op het meer. Mwanza ligt namelijk in een baai. Ook het 'Sukuma village museum' bezocht net buiten Mwanza. Dit door de lokale parochie opgezette museum toont hoe een orgineel Sukuma dorp er ongeveer uit heeft moeten zien.
Het tweede reisdoel was Arusha. We wilden eigenlijk vanuit Mwanza met de bus door de Serengeti (het nationale park van Tanzania) naar Arusha rijden, maar omdat het regenseizoen begonnen was reed die bus niet meer. Het vervelende was dan alleen dat we nu om het park heen moesten: een busreis dus van totaal 24 uur! Ik had mezelf maar bij de ingang van de bus neergezet (eigenlijk op de plaats waar de conducteur van de bus hoort te zitten). Mike zat op een stoel aan het gangpad maar omdat ook het gangpad helemaal vol stond kon hij z'n benen nog niet kwijt... De bemanning van de bus was trouwens wel heel erg aardig. Op zo'n bus zitten twee chauffeurs en twee conducteurs. De chauffeurs wisselen elkaar af en van de conducteurs gaat er een over het geld en de ander over de deur. De laatste roept ook bij elke halte heel hard en vaak waar de bus heen rijdt. Slechts één van de chauffeurs kon Engels, dus het communiceerde wel wat lastig maar we hebben eten en drinken van die mensen gekregen. Ik geloof dat ze het gewoon erg leuk vonden om van die rare blanken in de bus te hebben. In Arusha zelf hebben we niet zoveel uitgevoerd. Achteraf zijn we er eigenlijk wat te lang gebleven, maar ja. Het enige wat we gedaan hebben is een dagwandeling gemaakt een berg op (nee, niet de Kilimanjaro en ook niet Meru). Een gids heeft ons rondgeleid door het landschap daar en door zijn dorp. Leuk en rustig.
Het laatste reisdoel was het Pare gebergte. Er zijn hier verschillende 'cultural tourism' projecten. Zo'n project houd in dat je rondgeleid wordt door een locale gids en dat een deel van de opbrengsten ten goede van de gemeenschap komen. Er worden bijvoorbeeld scholen van gebouwd of energie zuinige stoofjes van gekocht. In het dorpje waar wij zaten (Mbaga) kon je hele mooie wandeltochten maken door het gebergte aldaar. Omdat de heenreis echter nogal lang duurde, konden we maar één dag wandelen, wat wel jammer was. Wel hebben we uitgebreid met de burgemeester van het dorp kunnen praten. De man was opgegroeid in het dorp en was na wat omzwervingen door het land weer terug gekomen om het toerisme naar zijn dorp te krijgen. Zijn vader, die in het dorp de pastoor was, had voor al zijn kinderen een huis laten bouwen. De kinderen hebben echter allemaal gestudeerd en willen voor geen goud in Mbaga gaan wonen. Al die huizen worden nu gebruikt om toeristen in te huisvesten.
volgend stukje
|
