Tanzania has unrivalled tourist attractions [...] Tanzanians are friendly, warm-hearted and relaxed, the country is free from any serious tensions between ethnic groups and it has an enviable political stability.
26 december 2001 Het is dus voorbij, ons verblijf in Tanzania. Over twee en een half uur word ik opgehaald door de taxi, Jasper volgt morgenochtend. Onze droom in Tanzania is uitgekomen, nu kan het leven als ontwikkelingswerker echt beginnen... Ook Jasper heeft duidelijker gekregen wat hij nu eigenlijk wil, namelijk goede websites bouwen. En hij loopt over van de ideeën! Dus ja, we hebben er nog steeds zin in om naar Nederland te gaan, maar het blijft moeilijk (vooral als je leest over het winterweer in Europa...). We zijn nog even anderhalve week lekker op vakantie geweest. Uiteindelijk hebben we onze vakantieplannen maar laten leiden door Nederlandse vrienden (ook omdat vliegen naar Kigoma wel erg duur was). Dus eerst met Martienn, Suzanne en de kinderen meegereden naar Tanga. Onderweg heeft Tijn, een van de kinderen, vol enthousiasme mijn lens nog stuk geslagen. Hij schrok er erger van dan ik, geloof ik. Raar is het wel, niemand had er ooit van gehoord dat dat kon. Je kan hier in de tropen van allerlei ziektes oplopen, maar uiteindelijk krijg je dingen die in Nederland ook hadden kunnen gebeuren, van je fiets vallen, allergie en nu dus een kapotte lens. Tanga was relaxed, maar wel heel erg vergane glorie. En erg warm. Maar met een lekker Indiaas restaurant. Daarna naar Amani, de voormalige botanische tuinen. Erg mooi en lekker koel. Vanaf het asfalt naar Amani is 30 km en daar doe je met het openbaar vervoer zo'n twee en een half uur over. Op de heenweg was het openbaar vervoer een open vrachtwagen, op de terugweg was het een bus, die nog langzamer ging omdat het behoorlijk had geregend en de weg was veranderd in een modderpad. Hoe makkelijk een auto ook is, dit zijn toch wel ervaringen die we niet hadden willen missen. En hoe afgelegen het ook was, het guesthouse was gebouwd door de Finnen en van alle gemakken voorzien zoals stroom, warm water en een restaurant. We hebben er lekker gewandeld door de prachtige bossen en de indrukwekkende theeplantages. Vandaar naar Mombo, waar we naar de houtzagerij geweest zijn met de kabelbaan. De mensen die we kenden waren er niet, maar we zijn op sleeptouw genomen door een andere Nederlander. We hebben een rondleiding gehad in de fabriek, en we konden ons moeilijk voorstellen dat het er twee jaar geleden nog erger uitzag. Maar het werkte allemaal. Het indrukwekkendste was zonder meer de kabelbaan! Die is bepaald niet bedoeld voor toeristen, je moet gewoon bij de boomstammen in een bakje gaan zitten, om vervolgens in een minuut of acht 1000 meter te stijgen! Wat een uitzichten, fantastisch. Ook grappig om te zien op wat voor onbereikbare plekken mensen wonen. Vlakbij Mombo ligt Lushoto, daar waren we al eens eerder geweest, maar Jasper vond het helemaal niet erg om nog eens te gaan want er is daar een boerderijtje waar je heerlijk kan lunchen, met vers bruinbrood, zelfgemaakte kaas, jam, boter, kwark en passievruchtensap. We hebben daar dan ook vier en een half uur gezeten, maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat we om een uur met Johan en Mariëlle hadden afgesproken en wij een uur te vroeg waren en zij een uur te laat. In Lushoto zijn we twee Belgen, Inge en Koen, tegengekomen, met wie we zijn gaan wandelen. Deze keer eens zonder gids, daar zijn we nu wel ervaren genoeg voor. En uiteindelijk kom je altijd wel weer iemand tegen die je ergens naar toe brengt. Zo zijn we eerst naar een barretje gebracht met een halfinstortend balkon en tweeling jongetjes die alles van het Nederlandse voetbal wisten. Iedere drie minuten werd er een Nederlandse voetballer genoemd met daarbij de mededeling waar die dan speelde. Dat Kluivert aan de dope is wisten ze ons ook te vertellen. Daarna zijn we naar een bergtop gebracht die er misschien wel ver uit zag, maar dat absoluut niet was, hooguit twintig minuten. Wij van het vlakke land hebben er natuurlijk anderhalf uur overgedaan, en die gids maar zeggen dat we er nu echt bijna waren. Dat soort dingen heb je dan weer niet als je met een echte, opgeleide gids gaat wandelen. Uiteindelijk was het uitzicht zeker de moeite waard en smaakte de meegebrachte picknick lunch extra lekker. Omdat we het nogal gezellig hadden met Inge en Koen hebben we gevraagd of ze ons met Kerst wilden vergezellen, en nu zijn ze dus hier. Hier is in het huis van Johan en Mariëlle, want ons huis is helemaal leeg. We hebben het merendeel van onze spullen aan hen verkocht dus we slapen hier in ons eigen bed en koken in onze eigen pannen en voelen ons erg thuis. Het is natuurlijk wel jammer dat Johan en Mariëlle er niet zijn, die zijn op vakantie. In de korte tijd dat we hen kennen hebben we veel lol en leuke gesprekken gehad, jammer om afscheid te nemen. Gisteren heb ik gekookt, en nu staan Inge en Koen lekker te kokkerellen. Toch nog een beetje in de Kerststemming dus. Verder is er niemand, maar dan ook helemaal niemand die we kennen in Dar es Salaam. Ook wel een beetje raar voor het afscheid. Vanmiddag begonnen de zenuwen ineens goed toe te slaan bij ons. Het is allemaal wel heel spannend, dat teruggaan. Een nieuw huis, een nieuwe stad, nieuw werk en een nieuwe opleiding. En zal het echt zo moeilijk zijn om weer te wennen aan Nederland? Iedere keer als we terug waren in Nederland was het groot feest, maar op een gegeven moment zal wel tot ons door dringen dat het nu weer e\ven voor het 'echie'is. Ben benieuwd hoe lang dat duurt... 9 december 2001 Gisteren me voorgenomen om vandaag de hele dag achter de computer te zitten en prompt doet natuurlijk sinds vannacht de ventilator het niet meer in de kamer waar de computer staat. En het is hier tegenwoordig warm! We hebben het gevoel dat het hier warmer is dan ooit, sinds een week gaat het 's nachts gewoon door met warm zijn. Het is duidelijk dat de regen er aan komt, alleen schiet het niet zo op. Morgen tot en met woensdag gaan we even uitrusten van al het inpakken, afscheid nemen en banen zoeken voor ons personeel, dan gaan we een paar daagjes naar Kasiki Marine Camp, dat ligt vlak voor Bagamoyo. Het moet een perfect compromis voor ons zijn, je kan er lekker aan het strand liggen (voor Karen) en je kan er heerlijk Italiaans eten (voor Jasper). We hebben ons voorgenomen om helemaal niks te gaan doen, behalve een beetje lezen. Het zou goed kunnen dat het er hierna niet meer van gaat komen om voor de site te schrijven. In dat geval... tot in Nederland! 2 december 2001 Jasper gaat terug naar zijn woongroep in Amsterdam. We krijgen er, vooral hier, ontzettend veel vragen over. Weer apart gaan wonen! En dat terwijl we net getrouwd zijn! Maar we zien het momenteel als de meest praktische oplossing. Het schijnt dat je na die opleiding veel makkelijker aan een baan in de ontwikkelingssamenwerking kan komen, dus wie weet waar ik dan aan het werk ga. Jasper gaat in Nederland verder aan de slag met zijn datagroceries.com Nu zijn we dus hard aan het inpakken en verkopen. Het verkopen gaat ontzettend goed. We zijn bijna al onze spullen kwijt, zelfs onze fietsen (dat was wel even een moeilijk moment). Verder hebben we enorm geluk met een vriend van ons die half december naar Nederland terug gaat en van zijn werk 300 kilo mee mag nemen, maar er maar 130 heeft! En de rest mochten wij aanvullen. Morgenochtend wordt dat al opgehaald, dus we hebben deze week behoorlijk hard gewerkt en het huis ziet er nu al leeg uit. Het ziet er naar uit dat we het de rest van de tijd iets rustiger krijgen, maar dat moet je in Tanzania nooit te hard zeggen want dan gebeurt er altijd iets. We willen nog tot half december gaan werken en rommelen en dan nog twee weekjes op vakantie gaan. Nu staan onze vluchten gepland op 29 december, maar wellicht gaan we dat nog een dag of twee vervroegen, want dat ik in Nederland maar drie dagen zou hebben voordat het werk begint, dat werd ineens toch wel een heel spannend idee. We weten nog niet precies wat we gaan doen met de vakantie, er is zoveel dat we nog niet gezien hebben. In ieder geval willen we naar twee Nederlanders die in Mombo in een houtzagerij werken en daar de langste kabelbaan van Oost Afrika hebben, eigenlijk bedoeld voor hout, maar er kunnen ook personen in. Verder misschien naar ons Foster Parent kindje? Naar het eiland Mafia? Wandelen in de bergen van Same of Amani? De tijd is te kort. Zeker als je bedenkt dat we eigenlijk ook nog ooit van plan waren een duikcursus te doen, op Pemba te mountainbiken en de Kilimanjaro te beklimmen. Tanzania heeft echt veel te veel te bieden. Wat jammer is dat de meeste van onze Nederlandse vrienden rond half december naar Nederland gaan voor vakantie, dus daar moeten we twee weken voor vertrek afscheid van nemen. We vonden het een raar idee om dan al een afscheidsfeestje te geven, en bovendien hebben we het daar op die korte termijn een beetje te druk voor, dus dan maar op een andere manier afscheid nemen. 8 december een Sinterklaasfeestje met Nederlanders en Vlamingen, later eens dagje naar Gezaulole, picknicken met andere collega's, enzovoort. Afgelopen weekend zijn we ook maar weer eens naar Gezaulole geweest, met Johan en Mariëlle. We moeten nu natuurlijk een beetje over gaan dragen hoe leuk het daar is. Marcel en Elise waren al weg, en nu gaan wij ook, wie moet er dan toeristen naar Gezaulole brengen? En de moeite waard is het nog steeds. Zo lekker rustig, het guesthouse is nog steeds erg netjes en de beheerster ervan kookt iedere keer weer anders en lekker. Nu Akida weg is gaat het wel moeilijk worden om een verzorgd programma voor toeristen op te zetten. Het lijkt erop dat niemand daar goed genoeg Engels voor kan en dat ook niemand de kar kan trekken zoals Akida dat deed. Maar om eens lekker uit te rusten en weg te zijn van de grote stad Dar es Salaam is dat ook niet perse nodig. Nog steeds hebben we best wel zin om naar Nederland te gaan, maar het is ook moeilijk. Jasper en ik stellen ons er een beetje op een verschillende manier op in en hebben andere prioriteiten betreffende de dingen die we de laatste weken nog willen doen, dus dat is af en toe lastig. Maar daar komen we uiteraard wel uit. Het is moeilijk te voorspellen wat we het meest gaan missen hier, maar we gokken nu op de mensen, de temperatuur, het strand, Kosovo en de ruimte. Nu mogen jullie raden wie wat het meest denkt te gaan missen... 7 november 2001 Ik krijg er vaak het gevoel van dat hier meer werk te verzetten is dan in ontwikkelingslanden, en dat die laatsten er uiteindelijk beter van af kunnen komen, als wij onszelf eens gaan ontwikkelen. De gemiddelde Nederlander zoekt naar goedkoop eten, vindt dat ook, en gooit vervolgens een groot deel ervan weg. Is het niet beter om meer geld uit te geven, voor fatsoenlijk geproduceerd voedsel, er dan ook beter de waarde van in te zien en het dus niet weg te gooien? Hoeveel extra gulden had Max Havelaar in plaats van andere koffie nou helemaal gekost? Maar volgens verschillende onderzoeken is men hier nauwelijks geïnteresseerd in de achtergrond van het product, niet in wie het gemaakt heeft en wat het met het milieu doet. Het enige wat de Nederlander bezighoudt is de eigen gezondheid en die van hun kinderen. Maar weinig mensen hebben nog tijd om te koken, dus wordt de gezondheid gehaald uit biologische groenten en bergen vitaminepillen. Er zijn ook dingen waarin Nederland op Tanzania lijkt. Bijvoorbeeld dat ik net zo vaak aangesproken wordt door donkere mannen, of ik met ze naar de film wil, of ik naar hun probleem wil komen luisteren, of ze mijn tas moeten dragen, of ze delen me gewoon mee dat ik een schatje ben. Door de woongroepgenoten van Jasper werd me meegedeeld dat ik mensen ook niet aan moet kijken! In Amsterdam kijk je naar de grond. Ik heb het overigens regelmatig te doen met donkere mensen hier die niks hebben. Ze zijn waarschijnlijk naar hier gekomen om hun droom te vervullen, het rijke westen waar iedereen een huis, een auto en veel te eten heeft, en dat ogenschijnlijk met weinig moeite. Ik kan het me voorstellen, dit is het beeld dat men ziet op televisie en in de tijdschriften. Daarbij zijn bijna alle blanken in ontwikkelingslanden jong, gezond, goed opgeleid, en met behoorlijke salarissen. Ze moeten haast wel denken dat een blanke er dus zo uitziet en zo leeft. Uiteraard is het toch best moeilijk om hier werk te vinden, vooral als je geen Nederlands spreekt. En dus zie ik een dikke negerin plassen midden op een perron en zie ik iemand slapen in een bagagekluis. Uiteindelijk denk ik dat je, als je niks hebt, beter af bent in Afrika (althans, in Tanzania). Verder doe ik in Nederland natuurlijk veel leuke dingen. Vergeleken met Tanzania is het cultuur- en amusementsaanbod geweldig. Afgelopen woensdag ben ik met Akida op toeristisch uitje geweest in Amsterdam. Erg leuk. Een toertje in de rondvaartboot, en naar het Heineken museum. Dat laatste was een goed idee, want Akida was er juist die dag ervoor achter gekomen dat hij Heineken het lekkerste bier in Nederland vindt. Maar het leukste zijn de dingen die voor ons zo gewoon zijn en voor hem heel bijzonder. Zoals wij onze ogen uitkijken naar de Afrikaanse vrouwen die alles op hun hoofd dragen, kijkt hij zijn ogen uit naar bezemwagens en trams. Kortom, ik vind het eigenlijk allemaal wel weer leuk in Nederland, ik zie er niet erg tegenop om vanaf januari weer in Nederland te wonen, mocht de sollicitatie goed aflopen. Ik vind het allemaal heel erg meevallen met het hectische hier, en het asociale. De laatste dagen valt het niet mee met de kou en de regen hier, dat niet. Gisteren riep ik rillend op de bank uit dat ik naar huis wilde... Ik kijk er naar uit, lekker op de stranden met de palmbomen, even kletsen met de groenteboer, en natuurlijk weer bij Jasper zijn!
|
 Paginas
Fotoboek
Gastschrijvers
Archief
|
